استفاده از قرصهای خواب به طور مداوم و بدون نظر پزشک میتواند به وابستگی منجر شود و با قطع مصرف آن، ممکن است عوارض محرومیتی ظاهر شود. علائم محرومیت از قرصهای خواب ممکن است شامل بی خوابی، اضطراب، روزهای ناخوشایند، نفس گیری، خارش، درد عضلانی، درد سر و تشنج باشد.
برای کاهش خطر ابتلا به عوارض محرومیت از قرصهای خواب، پیشنهاد میشود که قطع مصرف این قرصها را تدریجی و پیشتر با مشورت پزشک انجام دهید. همچنین، استفاده از روشهای دیگر برای مدیریت خواب مانند تجربهٔ خوب خوابی و تغییرات در شیوه زندگی نیز میتواند به کاهش وابستگی به قرصهای خواب کمک کند.
همین الان با یک تماس زندگیتان را تغییر دهید،ما در کنارتان هستیم.
شماره تماس: 05191007002
داروهای خوابآور: بنزودیازپینها
در پزشکی، بنزودیازپینها مانند دیازپام، اگزازپام، کلونازپام، لورازپام،کلرودیازپوکساید و غیره به عنوان مواد خوابآور و ضد اضطراب تجویز میشوند. این داروها از دو گروه اصلی تشکیل شدهاند که عموماً برای درمان بیخوابی و افسردگی تجویز میشوند.
افرادی که به این مواد وابسته میشوند معمولاً در یکی از سه گروه زیر قرار میگیرند:
1- بیماران مبتلا به افسردگی یا اختلالات روانی که به دوزهای بالا برای مدت طولانی از این داروها استفاده میکنند.
2- افرادی که به صورت خودسری برای درمان بیخوابی و اضطراب از این داروها استفاده میکنند.
3- افراد وابسته به انواع مواد مخدر که برای رفع عوارض ناشی از ترک مواد مخدر با این داروها آشنا شده و پس از بازگشت اعتیاد، قادر به قطع داروها نیستند و اکنون بالاجبار دارو را همراه مواد مخدر مصرف میکنند. این گروه افراد عوارض بسیار شدیدتر و خطرناکتری نسبت به دو گروه دیگر دارند.
مکانیسم اثر داروهای بنزودیازپین:
بنزودیازپینها از طریق اثر بر گیرندههای گاما-آمینوبوتیریک اسید (گابا) در بدن عمل میکنند. تحقیقات نشان داده است که گیرندههای اختصاصی برای بنزودیازپینها در مغز وجود دارند و این داروها از طریق اثر بر گیرندههای گابا باز شدن کانالهای کلری را فراهم میکنند و کلر منفی وارد نورون میشود. با اتصال دارو، تسهیل اثر طبیعی گیرندههای گابا ایجاد میشود و اثرات خود را از طریق این مکانیسم نشان میدهند.
در هنگام مسمومیت دارویی، علایم زیر ظاهر میشود: گیجی، تخلیه طبیعی معده، افت علایم حیاتی، ضعف شدن رفلکسها و وادار کردن بیمار به استفراغ قبل از رسیدن به پزشک ضروری است.
مطالعه در مورد بنزودیازپینها نشان میدهد که این داروها پس از یک ماه مصرف وابستگی ایجاد میکنند و در هنگام قطع مصرف، علایم محرومیت ۲۴ ساعت پس از آخرین مصرف شروع میشود و تا ۷۲ ساعت بعد به اوج خود میرسد. علایم شامل لرزش، بیخوابی، بیاشتهایی، تهوع، استفراغ، کاهش فشار خون، تشنج، تب بالا و در قطع ناگهانی این دارو در اغلب موارد منجر به اغما و مرگ میشود.
زمان شروع علایم و شدت آن بسته به نوع و مقدار مصرف دارو میباشد. قطع ناگهانی این دارو امکانپذیر نیست و باید بصورت تدریجی و در پلههای منظم کاهش یابد تا عوارض ناشی از ترک به حداقل ممکن برسد و آثار سو مصرف کاهش یابد. از این رو، توصیه میشود هرگونه قطع مصرف بنزودیازپینها را با هماهنگی و تحت نظر پزشک انجام دهید تا از احتمال وقوع عوارض محرومیت و اثرات جانبی جدی جلوگیری شود.
عوارض محرومیت از بنزودیازپینها میتواند بسیار ناراحتکننده و خطرناک باشد. افرادی که بصورت سریع و ناگهانی دارو را قطع میکنند، به خطر ابتلا به آثار جانبی جدی مانند تشنج، اغما و حتی مرگ قرار میگیرند. بنابراین، کاهش تدریجی و با دقت میزان مصرف بنزودیازپینها تحت نظر پزشک معالج بسیار مهم است.
برای کاهش مصرف بنزودیازپینها، پزشک شما ممکن است یک برنامه کاهش مصرف تدریجی برای شما تعیین کند تا از وقوع عوارض محرومیت و اثرات ناخواسته در هنگام قطع مصرف بنزودیازپینها جلوگیری شود. همچنین، در صورت نیاز، پزشک ممکن است داروهای دیگر به شما تجویز کند یا روشهای مداوم مانند درمان روانشناختی یا مشاوره تغذیه را پیشنهاد دهد تا به کاهش وابستگی به قرصهای خواب کمک کند و کیفیت خواب شما را بهبود بخشید.
بیشتر بخوانید:ترک داروی های ضدافسردگی و قرص های روانگردان
