روز بیست و پنجم: سرنخ های شکرگزاری
مجسم کنید کائنات مهربان و دلسوز است و دلش می خواهد با دادن سرنخ هایی به شما در زندگی هر چه را که می خواهید داشته باشید.
از آنجا که کائنات همین طور نمی تواند راه بیفتد و آنچه را می خواهید به دست تان بدهد و از قانون جذب برای سرنخ ها استفاده می کند.
قانون جذب برای رسیدن به خواسته هایتان، نشانه ها و سرنخ هایی ارائه می دهد، که به شما کمک کند.
کائنات آگاه است که راه میان بر شما برای رسیدن به آرزوهایتان احساس کردن حال و هوای شکرگزاری است.
بنابراین با دادن سرنخ هایی شخصی به منظور یادآوری شکرگزاری، نقش خود را در این بازی ایفا می کند
روز بیست و پنجم: فعالسازی رادار شکرگزاری؛ چگونه سرنخهای کائنات را در زندگی روزمره شکار کنیم؟
۱. کائنات به مثابهی یک «مربی مهربان»:
«کائنات دلسوز است.» این یعنی جهان با تو دشمن نیست که بخواهد تو را در امتحان قرار دهد؛ جهان با تو «هممسیر» است و میخواهد به تو نشان دهد که «داری درست میروی». اما کائنات به «اراده آزاد» تو احترام میگذارد؛ او نمیتواند بدون اجازه و بدون اینکه تو «تاییدش» کنی، مستقیماً به تو چیزی را تحمیل کند. او از «سرنخها» استفاده میکند تا تو خودت قدم برداری.
۲. سرنخها چیستند؟
سرنخها در واقع همان لحظاتی هستند که فرکانس تو با فرکانس خواسته ات «همسو» میشود. این سرنخها میتوانند بسیار ساده باشند:
تکرار یک عدد یا نماد: دیدن مکرر یک عدد خاص یا یک پرنده یا یک رنگ.
شنیدن یک کلمه یا جمله: شنیدن یک جملهی خاص از رادیو یا در صحبتهای دو غریبه که دقیقا به موضوع آرزوی تو مربوط است.
همزمانیها : وقتی دقیقا به فکر کسی هستی و او زنگ میزند، یا وقتی در حال فکر کردن به یک موقعیت شغلی هستی و ناگهان فرصتی برای آن پیدا میکنی.
احساس ناگهانی: یک موج ناگهانی از شادی یا آرامش در میانهی یک فعالیت معمولی.
۳. چرا «شکرگزاری» میانبر است؟
این بخش کلیدی درس است: «شکرگزاری، راه میانبر است.»
چرا؟ چون وقتی تو یک سرنخ را میبینی و بلافاصله «شکرگزاری» میکنی، در واقع به کائنات میگویی: «من پیام تو را دریافت کردم! من متوجه شدم که داری با من صحبت میکنی!»
این کار، مثل این است که در یک گفتگو، با سر و تکان دادن به طرف مقابل بگویی: «بله، فهمیدم». این عمل، فرکانس ارتباط را تقویت میکند و باعث میشود کائنات «سرنخهای بزرگتر و واضحتر» ارسال کند.
پروتکل عملیاتی برای امروز (روز بیست و پنجم): امروز، ما قرار است «رادار خود را روشن کنیم».
1. تنظیم نیت «جستجوگرانه»:
صبح به محض بیدار شدن، این جمله را با تمام وجود تکرار کن:
«امروز، من چشم و گوش خود را برای دیدن نشانهها و سرنخهای کائنات باز میگذارم. من آماده دیدن پیامهای محبتآمیز جهان هستم و برای هر نشانهای که به من داده میشود، با تمام وجود سپاسگزار خواهم بود.»
2. تمرینِ «شکار سرنخ»:
امروز هر چیزی را که به طور غیرعادی به نظر میرسد (یک عدد، یک آهنگ، یک مکالمه، یک تصویر) نادیده نگیر. حتی اگر خیلی کوچک باشد. به محض دیدن آن، مکث کن.
3. مراسم «تایید پیام»:
وقتی سرنخی پیدا کردی، بلافاصله از تکنیک «شکرگزاری فوری» استفاده کن.
اگر عدد دیدی: “سپاسگزارم برای این نشانه!”
اگر کلمهای شنیدی: “سپاسگزارم که راه را به من نشان میدهی.”
این کار، یعنی تو داری در بازی، نقش خود را به درستی ایفا میکنی.
یادداشت مسافر:
«کائنات با تو نجوا میکند؛ آیا تو صدای خود درونیات را برای شنیدن این نجواها خاموش کردهای؟»
8 دیدگاه ها