سلامتی در راستی
(قدرت کلام، شکرگزاری و هنر زندگی در لحظه)
چگونه نگرش ما به زندگی میتواند کیفیت تجربههایمان را تغییر دهد؟
گاهی یک جمله ساده که از زبان ما بیرون میآید، میتواند پنجرهای به دنیای درونمان باز کند؛ پنجرهای که نشان میدهد چقدر از زندگی خود را با امید و شکرگزاری میگذرانیم و چقدر از آن را صرف نگرانی، ترس و شکایت میکنیم.
در مسیر زندگی، همیشه همهچیز مطابق میل ما پیش نمیرود. گاهی با مشکلات خانوادگی روبهرو میشویم، گاهی شرایط اقتصادی ما را تحت فشار قرار میدهد و گاهی بیماری، فقدان یا اتفاقی غیرمنتظره مسیر زندگیمان را تغییر میدهد. اما در میان تمام این اتفاقات، یک انتخاب همچنان در اختیار ماست: اینکه چگونه با زندگی مواجه شویم.
در سبک زندگی مسیر مسافر، باور داریم که انسان میتواند با آگاهی، اصلاح نگرش، مراقبت از کلام و تمرین شکرگزاری، کیفیت زندگی خود را تغییر دهد. قرار نیست مشکلات را انکار کنیم؛ قرار است اجازه ندهیم تمام زندگیمان به مشکلات خلاصه شود.
قدرت کلام؛ مراقب آنچه بر زبان میآوریم باشیم
سلام دوستان، من مسافر این دنیا هستم؛ همسفر شما.
چندی پیش، یکی از دوستانی که بهتازگی وارد جمع ما شده بود، جملهای گفت که توجه همه را به خودش جلب کرد. او گفت:
«من حاضرم سرطان بگیرم، اما اعتیاد نداشته باشم.»
یکی از مسافران که در مسیر درمان قرار داشت، در پاسخ به او گفت: «مواظب حرف زدنت باش؛ چون گاهی انسان بدون توجه به معنای کلماتی که به زبان میآورد، با همان کلمات به خودش آسیب میزند.»
در ادامه، یکی دیگر از دوستان تجربهای شخصی را مطرح کرد. او گفت سالها پیش، زمانی که در شرایط دشوار زندگی قرار میگرفت و با همسرش یا اطرافیانش اختلاف پیدا میکرد، بارها از روی ناراحتی جملاتی مانند «کاش سرطان بگیرم تا شما از دستم راحت شوید» را به زبان میآورد.
سالها بعد، با یک بیماری جدی روبهرو شد و در جریان بررسیهای پزشکی، وجود یک تومور بدخیم در بدنش تشخیص داده شد.
او با حسرت میگفت: ای کاش زودتر متوجه ارزش کلماتی میشدم که هر روز به زبان میآوردم.
این تجربه برای ما میتواند یادآور یک نکته مهم باشد: کلام ما فقط وسیله ارتباط با دیگران نیست؛ کلمات میتوانند بر احساسات، باورها، تصمیمها و رفتارهای ما تأثیر بگذارند.
البته لازم است بدانیم که بیماریهایی مانند سرطان بر اثر به زبان آوردن یک جمله یا داشتن افکار منفی ایجاد نمیشوند. هدف از این تجربه نیز سرزنش افراد بیمار نیست؛ بلکه توجه به مسئولیتی است که در قبال گفتار، نگرش و کیفیت زندگی خود داریم.
کلام ما؛ ابزاری برای ساختن نگرش بهتر
در فرهنگ قدیمی ما جمله زیبایی وجود دارد:
«مواظب حرف زدنت باش؛ حرفت توی یقهات میافتد.»
این جمله عامیانه، معنای عمیقی دارد. وقتی دائماً درباره ناتوانی، شکست، بدبختی و ناامیدی صحبت میکنیم، ممکن است بهتدریج همان مفاهیم در ذهن ما پررنگتر شوند و بر تصمیمها و رفتارهایمان اثر بگذارند.
کسی که هر روز به خودش میگوید «من نمیتوانم»، احتمالاً برای امتحان کردن راههای تازه انگیزه کمتری خواهد داشت. کسی که دائماً تکرار میکند «زندگی من دیگر درست نمیشود»، ممکن است فرصتهای تغییر را هم نبیند.
در مقابل، وقتی کلام خود را به سمت امید، توانایی، یادگیری و قدردانی هدایت میکنیم، به ذهنمان فرصت میدهیم راههای تازهای برای مواجهه با مشکلات پیدا کند.
پس بهتر است بهجای تکرار مداوم جملات ناامیدکننده، از خودمان بپرسیم:
- امروز چه چیزی برای شکرگزاری دارم؟
- چه کاری از دست من برای بهتر شدن شرایطم برمیآید؟
- کدام بخش از زندگیام نیازمند تغییر است؟
- چگونه میتوانم بهجای شکایت، یک قدم به جلو بردارم؟
کلام تو میتواند آغازگر یک تغییر باشد؛ پس آن را در مسیر ساختن زندگی بهتر به کار بگیر.
نگرانی و شکرگزاری؛ دو شیوه متفاوت برای مواجهه با زندگی
نگرانی یکی از تجربههای طبیعی انسان است. هیچکس نمیتواند ادعا کند که در تمام لحظات زندگی از نگرانی دور بوده است. اما مسئله زمانی آغاز میشود که نگرانی به بخش اصلی زندگی ما تبدیل شود.
تصور کنید فردی با یک بیماری جدی روبهرو شده است. از صبح تا شب فقط درباره بیماری خود فکر میکند، آینده را تاریک میبیند، از مرگ میترسد و تمام لحظاتش را با اضطراب میگذراند.
در مقابل، فرد دیگری با وجود داشتن شرایط دشوار، تصمیم میگیرد در کنار پیگیری درمان، به زندگی روزمره خود نیز توجه کند؛ با خانواده وقت بگذراند، مطالعه کند، در حد توان فعالیت داشته باشد، از طبیعت لذت ببرد و برای داشتههایش شکرگزار باشد.
آیا این دو نفر شرایط یکسانی را تجربه میکنند؟ شاید مشکل جسمی آنها یکسان باشد، اما تجربه روانی و کیفیت زندگیشان میتواند متفاوت باشد.
شکرگزاری به این معنا نیست که بیماری یا مشکل خود را انکار کنیم. به این معناست که در کنار دیدن سختیها، نعمتها و فرصتهای باقیمانده را نیز ببینیم.
گاهی هنوز چیزهای زیادی برای زندگی کردن وجود دارد؛ خانواده، دوستان، فرصت یادگیری، توانایی تغییر و حتی یک صبح تازه که میتوانیم آن را با امید آغاز کنیم.
داستان پدرم؛ درسی درباره محدود بودن دانستههای انسان
اجازه بدهید در این قسمت، خاطرهای شخصی از پدرم را با شما به اشتراک بگذارم.
پدرم، خدابیامرز، انسانی اهل علم و کتاب بود. اما گاهی شرایطی پیش میآمد که رفتار و حالاتش تغییر میکرد. دچار تصوراتی میشد و حال روحی مناسبی نداشت.
وقتی او را برای بررسی به پزشک و بیمارستان بردیم، پس از انجام آزمایشها مشخص شد که توموری در سرش وجود دارد و تجمع مایع و فشار ناشی از آن بر بخشهایی از مغز، در ایجاد برخی از آن حالات نقش داشته است.
برای من که عاشق پدرم بودم، شنیدن این خبر بسیار سنگین بود. هر بار که به پزشک مراجعه میکردیم و توضیحات پزشکی را میشنیدیم، نگرانی و اندوه بیشتری وجودمان را فرا میگرفت.
ذهن ما دائماً به سمت یک تصور میرفت: اینکه شاید روزی همین تومور باعث از دست دادن پدرمان شود.
اما زندگی همیشه مطابق تصورهای ما پیش نمیرود. پس از فوت پدرم، با مرور اتفاقات متوجه شدم که ما در ذهن خود، تمام مسئله را به همان بیماری محدود کرده بودیم؛ درحالیکه علت نهایی فوت او را نمیتوان صرفاً بر اساس آن تصور مشخص کرد.
این تجربه به من آموخت که دانستههای ما محدود است. ما نمیتوانیم تمام آینده را پیشبینی کنیم و نباید با ساختن سناریوهای ترسناک در ذهن خود، لحظات حال را از دست بدهیم.
زندگی همیشه بزرگتر از تصوری است که ما از آن در ذهن خود میسازیم.
بهجای تمرکز بر ترس، به زندگی توجه کنیم
وقتی با یک مشکل روبهرو میشویم، معمولاً تمام توجه ما به خود مشکل معطوف میشود.
فردی که با بیماری مواجه شده است، ممکن است تمام روز درباره بیماری، داروها، آزمایشها و احتمال اتفاقات ناگوار فکر کند. طبیعی است که این مسائل اهمیت دارند و باید پیگیری شوند؛ اما آیا تمام زندگی ما همین موضوع است؟
ما هنوز فرصت داریم بخندیم، مطالعه کنیم، با خانواده صحبت کنیم، قدم بزنیم، موسیقی گوش کنیم، به طبیعت برویم و از لحظات کوچک زندگی لذت ببریم.
در سبک زندگی مسیر مسافر، میخواهیم یاد بگیریم که در کنار رسیدگی به مشکلات، زندگی کردن را فراموش نکنیم.
بهجای اینکه تمام انرژی خود را صرف ترس از آینده کنیم، میتوانیم بخشی از آن را به ساختن امروز اختصاص دهیم.
بهجای اینکه دائماً به نداشتهها فکر کنیم، داشتههایمان را ببینیم.
بهجای اینکه در گذشته گرفتار بمانیم، از تجربههای گذشته درس بگیریم و برای آینده بهتر قدم برداریم.
این یعنی انتخاب آگاهانه زندگی.
شکرگزاری؛ تمرینی برای دیدن نعمتهای زندگی
شکرگزاری فقط گفتن یک جمله یا تکرار عبارت «خدایا شکرت» نیست. شکرگزاری یک نوع نگاه به زندگی است؛ نگاهی که به ما کمک میکند در میان دشواریها، داشتههایمان را هم ببینیم.
برای تمرین شکرگزاری لازم نیست اتفاق بزرگی رخ دهد.
گاهی میتوانیم برای یک نفس عمیق، یک صبح آرام، حضور خانواده، یک دوست خوب، فرصت یادگیری یا توانایی شروع دوباره شکرگزار باشیم.
میتوانیم هر شب پیش از خواب، سه اتفاق خوب روزمان را به یاد بیاوریم و بابت آنها از خداوند سپاسگزاری کنیم.
این تمرین ساده میتواند توجه ما را از تمرکز یکطرفه بر کمبودها به سمت دیدن جنبههای مثبت زندگی هدایت کند.
البته شکرگزاری به معنای نادیده گرفتن غم، ترس یا ناراحتی نیست. انسان حق دارد روزهای سخت داشته باشد، گریه کند، کمک بخواهد و احساسات واقعی خود را بیان کند. قرار نیست همیشه شاد باشیم؛ قرار است در سختترین روزها نیز امید و ارتباط خود را با زندگی حفظ کنیم.
زندگی در لحظه؛ فرصت امروز را خرج نگرانی فردا نکنیم
ما مسافران این دنیا هستیم.
زمان آمدنمان به این جهان در اختیار خودمان نبود و زمان رفتنمان نیز چیزی نیست که بتوانیم با اطمینان درباره آن تصمیم بگیریم.
آنچه اکنون در اختیار ماست، فرصتی است که نامش زندگی است.
پس چرا این فرصت را تماماً صرف نگرانی درباره گذشته و آینده کنیم؟
چرا بهجای لذت بردن از حضور عزیزانمان، دائماً درگیر مشکلاتی باشیم که شاید هرگز اتفاق نیفتند؟
چرا اجازه دهیم یک بیماری، یک اختلاف خانوادگی، یک شکست اقتصادی یا یک تجربه تلخ، تمام هویت و زندگی ما را تعریف کند؟
ما قرار نیست مشکلاتمان را نادیده بگیریم؛ قرار است آنها را ببینیم، برای حلشان تلاش کنیم و در کنار آنها زندگی را نیز ادامه دهیم.
زندگی در لحظه یعنی قدر همین فرصتی را بدانیم که اکنون در اختیار ماست.
یعنی اگر امروز میتوانیم قدم برداریم، قدم برداریم؛ اگر میتوانیم محبت کنیم، محبت کنیم؛ اگر میتوانیم چیزی یاد بگیریم، یاد بگیریم و اگر میتوانیم از کسی دلجویی کنیم، آن را به فردا موکول نکنیم.
از بیماری و اعتیاد تا امید و تغییر؛ باور کنیم که پایان راه نیست
یکی از مهمترین پیامهای این صحبت برای افرادی است که با اعتیاد، بیماری یا مشکلات جدی زندگی روبهرو هستند.
گاهی انسان پس از مواجهه با یک مشکل، تصور میکند همهچیز تمام شده است.
فردی که گرفتار اعتیاد شده، ممکن است خودش را انسانی شکستخورده بداند. کسی که با بیماری مواجه شده، ممکن است آینده را از دسترفته تصور کند. فردی که در زندگی خانوادگی یا اقتصادی دچار مشکل شده است، شاید دیگر راهی برای تغییر نبیند.
اما آیا واقعاً چنین است؟
داشتن یک مشکل به معنای پایان زندگی نیست.
اعتیاد، بیماری یا شکست، بخشی از شرایط زندگی انسان هستند؛ نه تمام هویت او.
اگر گرفتار اعتیاد هستیم، میتوانیم مسیر درمان را آغاز کنیم. اگر با بیماری مواجه شدهایم، میتوانیم با کمک متخصصان برای درمان و مراقبت از خود اقدام کنیم. اگر در روابطمان دچار مشکل شدهایم، میتوانیم مهارتهای ارتباطی خود را تقویت کنیم.
مهم این است که خودمان را با مشکل یکی ندانیم.
ما میتوانیم تغییر کنیم، یاد بگیریم، کمک بگیریم و قدمبهقدم به نسخه بهتر و آگاهانهتری از خودمان نزدیک شویم.
در مسیر درمان اعتیاد نیز همین اصل اهمیت دارد. درمان فقط کنار گذاشتن یک ماده نیست؛ بلکه فرصتی برای بازسازی نگرش، اصلاح رفتار، یادگیری مهارتهای زندگی و ساختن رابطهای سالمتر با خود و دیگران است.
ما در مسیر مسافر باور داریم که انسان نباید در گذشته خود متوقف بماند. او میتواند از تجربههایش درس بگیرد و برای ساختن آیندهای بهتر تلاش کند.
نسخه برتر ما در گرو انتخابهای امروز ماست
هدف از حضور ما در این دنیا، صرفاً گذراندن روزها نیست. ما فرصت داریم خودمان را بشناسیم، رشد کنیم، آگاهی به دست بیاوریم و به نسخه برتر وجودی خود نزدیک شویم.
این مسیر با انتخابهای کوچک روزانه ساخته میشود:
- انتخاب کلمات امیدبخش بهجای تکرار ناامیدی.
- انتخاب شکرگزاری بهجای شکایت دائمی.
- انتخاب اقدام بهجای تسلیم شدن در برابر مشکلات.
- انتخاب درمان و کمک گرفتن بهجای پنهان کردن دردها.
- انتخاب محبت بهجای کینه و قضاوت.
- انتخاب زندگی در لحظه بهجای غرق شدن در ترسهای آینده.
هیچکدام از این انتخابها به معنای تضمین اتفاقات دلخواه ما نیستند؛ اما میتوانند شیوه زندگی کردن ما را تغییر دهند.
ما کنترل همه اتفاقات را در دست نداریم، اما میتوانیم مسئولیت انتخابها و واکنشهای خود را بپذیریم.
نیایش؛ سپردن دل به قدرت مطلق
پروردگارا!
ما مسافران این دنیا هستیم و در این سفر، بارها به راهنمایی، آرامش و رحمت تو نیاز داریم.
خدایا، به ما کمک کن تا پیش از سخن گفتن، به کلمات خود بیندیشیم؛ بهجای ناامیدی، امید را انتخاب کنیم و بهجای شکایت از داشتهها و نداشتهها، قدر فرصت زندگی را بدانیم.
پروردگارا، هر جا که در نگرانی، ترس و اندوه گرفتار شدهایم، به ما توان دیدن راههای تازه را عطا کن.
به ما بیاموز که در کنار تلاش برای حل مشکلات، از زندگی غافل نشویم؛ در کنار درمان بیماریها، امید را حفظ کنیم و در کنار عبور از سختیها، محبت و شکرگزاری را فراموش نکنیم.
خدایا، ما را در مسیر درست هدایت کن؛ همان مسیری که در آن آگاهی، مهربانی، عزت، سلامتی، آرامش و رشد وجود دارد.
پروردگارا، کلام ما را در مسیر خیر و نیکی قرار بده و به ما قدرتی عطا کن تا از فرصت امروز برای ساختن فردایی بهتر استفاده کنیم.
ما به رحمت تو امیدواریم و از تو میخواهیم که راهنمای ما در این سفر باشی.
آمین.
سخن پایانی؛ گرفتاری تو پایان راه نیست
دوستان عزیز، بیماری خود را انکار نکنید، اما اجازه ندهید تمام زندگیتان به بیماری تبدیل شود. اعتیاد خود را پایان راه ندانید. مشکلاتتان را تمام هویت خود تصور نکنید.
اگر امروز شرایط خوبی ندارید، میتوانید برای بهتر شدن آن قدم بردارید. اگر خستهاید، استراحت کنید و کمک بخواهید. اگر بیمارید، درمان را جدی بگیرید. اگر گرفتار اعتیاد هستید، مسیر درمان را آغاز کنید.
قرار نیست با مثبتاندیشی همه مشکلات بهطور جادویی ناپدید شوند؛ اما میتوانیم با تغییر نگرش، آگاهی، حمایت و اقدام درست، زندگی متفاوتی بسازیم.
یادتان باشد:
کلامت را در مسیر امید به کار بگیر.
نگاهت را به سمت نعمتها تغییر بده.
برای حل مشکلاتت اقدام کن.
در لحظه زندگی کن و فرصت امروز را از دست نده.
ما مسافران این دنیا هستیم؛ آمدهایم تا بیاموزیم، رشد کنیم و به نسخه برتر خودمان نزدیک شویم.
امیدوارم مسیر زندگی همه شما، مسیر رحمت، آگاهی، آرامش، لذت، سلامتی و تندرستی باشد.
در پناه قدرت مطلق باشید.
مسیر مسافر؛ سفری از آگاهی تا زندگی بهتر.
نظرات
برای شروع درمان، همین امروز با ما صحبت کنید
هزینهی مشاورهی اولیه با مسیر مسافر است. تیم مسیر مسافر در کنار شما و خانوادهتان است.
نظر خود را بنویسید