روز سیزدهم : تمامی آرزوهاتان را به واقعیت تبدیل کنید
تخیل، یک قالیچهی پرندهی واقعی است.
نورمن وینسنت پیل (۱۸۹۸-۱۹۹۳) نویسنده
اگر تمرینها را روز به روز دنبال کرده باشید، تاکنون برای تمام آنچه که دریافت کردهاید یا به دریافتاش ادامه میدهید، به کمک تمرین شکرگزاری شالودهی شگفت انگیزی را بنا نهادهاید. لیکن امروز، روزی هیجانانگیز است، چراکه شما درصدد شروع استفاده از قدرت غیرقابل توصیف شکرگزاری برای رویاها و خواستههاتان هستید!
روز سیزدهم: مهندسی رویاها؛ چگونه با سپاسگزاری به آینده سفر کنیم؟
۱. قدرت «بودن» در لحظه «شدن»
خلاف باور عمومی که میگوید «اول باید چیزی را داشته باشی تا برایش شکرگزار باشی»، قانون ارتعاش میگوید: «باید قبل از اینکه چیزی در دنیای مادی ظاهر شود، برایش شکرگزار باشی تا در فرکانس آن قرار بگیری.»
نورمن وینسنت پیل با استعارهی «قالیچهی پرنده»، به ما میگوید که ذهنِ ما ابزاری است که میتواند از محدودیتهای زمان و مکان عبور کند. وقتی تو از صمیم قلب برای آرزویی که هنوز محقق نشده، سپاسگزاری میکنی، در حال فرستادن یک «سیگنال قطعی» به هستی هستی که: «این اتفاق برای من افتاده است».
۲. عبور از فرکانس «کمبود»
بزرگترین مانع در مسیر رسیدن به آرزوها، «تلاش ذهنی» برای به دست آوردن آنهاست. وقتی مدام آرزو میکنی، در واقع داری به کائنات میگویی: «من آن را ندارم». و کائنات، دقیقاً «نداشتن تو» را برایت تکرار میکند.
تمرین امروز، کلید طلایی شکستنِ این چرخه است: سپاسگزاری به جای آرزو کردن.
۳. فرمول جادویی ۱۰-۱۰-۱۰
برای اینکه رویاها به واقعیت تبدیل شوند، باید از «خیالبافی مبهم» به «وضوح ارتعاشی» برسیم.
تمرین عملی امروز (روز سیزدهم):
امروز، قرار است لیست آرزوهایمان را به «اسناد سپاسگزاری» تبدیل کنیم.
1. تهیه «لیست طلایی خواستهها»:
۱۰ آرزوی بزرگ خود را لیست کن. (سلامتی، ثروت، روابط، شغل و…)
نکته: سعی کن این خواستهها را با جزئیات دقیق بنویسی. مثلاً به جای «پول بیشتر»، بنویس «سپاسگزارم برای درآمد X که اجازه میدهد با آرامش به رویاهایم برسم.»
2. فرمولِ «شکرگزاری پیشدستانه»:
در مقابلِ هر یک از این ۱۰ مورد، جملهی خود را با این عبارت شروع کن:
«خدایا/هستی، متشکرم، متشکرم، متشکرم برایِ… [آرزویت را به زمانِ حال بنویس]»
مثلاً: «سپاسگزارم که این پروژهی کاری با موفقیت به پایان رسید و من اکنون در اوج لذت و آرامش هستم.»
3. تزریق «بار احساسی»
این مرحله مهمترین بخش است. هنگام نوشتنِ هر جمله، چشمانت را ببند. تصور کن که آن اتفاق «همین الان» رخ داده است. چه احساسی داری؟ آرامش؟ شور و شوق؟ شادی؟ آن احساس را با تمام وجود در سلولهای بدنت حس کن. آن «احساس»، همان «قالیچهی پرنده» است که تو را به مقصد میرساند.
یادداشت مسافر:
«وقتی پیش از وقوع، سپاسگزار باشی، تو از یک “آرزومند” به یک “خالق” تبدیل شدهای.»
13 دیدگاه ها