در یک قلب شکرگزار، همواره ضیافت برپاست.

دبلیو. جی. کامرون (۱۸۷۹-۱۹۵۳)روزنامه‌نگار و بازرگان

شکرگزاری پیش از خوردن غذا یک رسم هزاران ساله است که به دوران مصر باستان برمی‌گردد. با شتاب گرفتن زیاد زندگی در قرن بیست و یکم، صرف وقت برای سپاسگزاری پیش از غذا به فراموشی سپرده شده است. استفاده از فرصت سادهٔ خوردن غذا یا نوشیدن برای قدرشناسی باعث افزایش انرژی مثبت در زندگی ما می‌ شود

روز هشتم: آمیزه‌های انرژی مثبت؛ تبدیل غذا به ضیافت سپاسگزاری

۱. فلسفه‌ ضیافت:

قلب شکرگزار، میز مهمانی است همان‌طور که «دبلیو. جی. کامرون» می‌گوید: «در یک قلب شکرگزار، همواره ضیافت برپاست.» این جمله یک حقیقت عمیق را فاش می‌کند: ضیافت، نیاز به میزهای مجلل و غذاهای گران‌قیمت ندارد؛ ضیافت یعنی «حالت ذهنی». اگر تو با سپاسگزاری بنشینی، حتی یک تکه نان ساده هم برای تو یک ضیافت الهی است. اما اگر با شکایت، شتاب یا بی‌حسی بنشینی، حتی مجلل‌ترین غذاها نیز برای تو غذایی بی‌مزه خواهند بود.

۲. تاریخچه و تضاد:

از مصر باستان تا شتاب قرن بیست و یکم در دوران باستان، خوردن یک عمل «مقدس» بود. انسان‌ها می‌دانستند که هر لقمه‌ای که می‌خورند، حاصل همکاری خورشید، خاک، باران، کشاورز و هزاران نیروی نامرئی است.

در گذشته: سپاسگزاری، نوعی «اتصال به منبع» بود. در امروز: ما غذا را در حالی می‌خوریم که به گوشی‌مان نگاه می‌کنیم، یا به لیست کارهای انجام‌نشده فکر می‌کنیم، یا از کیفیت غذا شکایت می‌کنیم. ما «حضور» خود را از غذا جدا کرده‌ایم.

نتیجه: وقتی از «حضور» در هنگام خوردن غافل می‌شوی، فرکانس انرژی غذایی که وارد بدنت می‌شود را هم از دست می‌دهی. تو فقط کالری جذب می‌کنی، اما «انرژی حیات» را دریافت نمی‌کنی.

۳. علم انرژی در پشت هر لقمه غذا، فقط کربن و پروتئین نیست؛ غذا «اطلاعات»  است:

وقتی تو با حالت سپاسگزاری و آرامش غذا می‌خوری، فرکانس بدنت را بالا می‌بری و این فرکانس به ساختار مولکولی غذا منتقل می‌شود. این یعنی تو با هر لقمه، نه تنها جسمت را تغذیه می‌کنی، بلکه «روح و فرکانس وجودی‌ات» را هم تقویت می‌کنی.

تمرین عملی امروز (روز هشتم): امروز قرار است «آیین خوردن» خود را بازسازی کنیم. هدف ما تبدیلِ «خوردن ماشینی» به «خوردن آگاهانه» است.

1. تمرین «آیین سه دقیقه‌ای» :

امروز، حداقل در یک وعده‌ی غذایی (ترجیحاً وعده‌ی اصلی)، قبل از اینکه اولین قاشق را به دهانت نزدیک کنی، ۳۰ ثانیه توقف کن. چشم‌هایت را ببند و به مسیر رسیدن این غذا به سفره‌ات فکر کن: از نور خورشید تا زمین، از دست کشاورز تا فرآیند آماده‌سازی. در دل خود بگو: «سپاسگزارم از این انرژیِ پاک که اکنون به من می‌رسد.» این ۳۰ ثانیه، فرکانس کل وعده‌ی تو را تغییر می‌دهد.

2. تمرینِ «خوردن بدون حواس‌پرتی» :

امروز در حین خوردن، گوشی موبایل، تلویزیون یا کتاب را کنار بگذار. فقط با غذا باش. طعم، بافت، دما و عطر غذا را حس کن. اجازه بده تمام توجه تو بر روی «عملِ دریافت نعمت» متمرکز باشد. این کار، از نظر روان‌شناختی، «حضور در لحظه» را به شدت تقویت می‌کند.

3. تغییر کلام در برابرِ غذا :

امروز اجازه نده حتی یک جمله‌ی منفی درباره‌ی غذا از زبان تو خارج شود (مثلا: «این غذا خیلی چرب است»، «این خیلی دیر آماده شد»، «این اصلاً خوشمزه نیست»). به جای آن، حتی اگر غذا ساده است، بر روی یکی از ویژگی‌های خوبش تمرکز کن: «خوش‌رنگ است»، «گرم است»، «بوی خوبی می‌دهد».

یادداشت مسافر: «هر لقمه‌ای که با سپاسگزاری می‌خوری، یک پیوند تازه میان تو و منبع فراوانی است. امروز، سفره‌ی زندگی‌ات را با حضور خودت، زیبا کن.»